• CNTk martxoaren 17ko Greba Orokorra babestuko du.
• Hurrengo lerroetan CNT Gipuzkoa eta CNT Bilboren komunikatua irakur daiteke

CNTren ustez, gutxieneko soldata igotzea ez da beharrezkoa bakarrik, premiazkoa ere da. Arrazoi ekonomiko eta sozial nahikoak daude eskakizun horri eusteko, eta egunez egun Euskal Herriko langile klasearen errealitate materialak hori berresten du.

Martxoaren 17an gelditzeko arrazoiak daude. Grebara deitzen ditugu langileak, modu aktiboan parte har dezaten.Euskal Herriko bizitzaren kostua Estatu osokoa baino nabarmen handiagoa da. Etxebizitzak, energiak, elikadurak eta oinarrizko zerbitzuek soldaten zati gero eta handiagoa hartzen dute, eta bereziki eragiten diete soldata apalenak dituztenei. Estatu espainiar osorako gutxieneko soldata uniformea mantentzeak, errealitate horretatik kanpo, erosteko ahalmenaren egiturazko galera normaltzat hartzea eta prekarietate kronikoko egoerak sendotzea dakar.

Ikuspegi anarkosindikalista batetik, ezinbestekoa da eztabaidaren esparrua behar bezala kokatzea. Gutxieneko soldata ez da kontu tekniko edo administratibo hutsa, eta ezin da konpondu eremu instituzional itxietan. Batez ere, kapital-lan gatazkaren beste eremu bat da. Gutxieneko soldata propio batek balio behar du kapitalak bere gain har ditzan gaur egun langileengan deskargatzen dituen kostuak: etxebizitzaren garestitzea, erosketa-saskiaren igoera, zerbitzu publikoen narriadura... Bizitza kostuaren eta beste lurralde batzuen arteko diferentziala ez da garrantzirik gabekoa, baizik eta onurak pribatizatzen eta galerak sozializatzen dituen eredu ekonomiko baten ondorio zuzena. Patronalak aldizka kexatzen dira lurralde horretako soldatak, batez beste, Estatuko gainerako lurraldeetakoak baino handiagoak direlako, baina azkar ahazten dute bizitzaren kostua are handiagoa dela, eta gainera azken urteetan handitu egin dela.

Testuinguru horretan, gatazka honen konponbidea itun sozialaren edo Estatuaren ustezko borondatearen esku uztearen arriskuez ohartarazten dugu. Esperientziak erakusten du mekanismo horiek gatazka desaktibatzeko joera dutela, langileen interesak oreka politikoen mende jarriz eta patronalaren eta sindikatu instituzionalizatuen aldeko negoziazio-esparruak indartuz.

Behetik egindako presio antolatu eta iraunkorrik gabe, ez dago aurrerapen errealik, ezta iraunkorrik ere. Martxoaren 17an, besteak beste, ELAk eta LABek Confebask eta CEN patronalei eta Eusko Jaurlaritzari eta Nafarroako Gobernuari 1.500 euroko gutxieneko soldataren alde presioa egiteko deialdia egin zuten, eztabaida Parlamentuko bidetik itxi ondoren. Blokeo horrek berriro ere agerian utzi du Legebiltzarrak ez duela espazio neutral gisa jokatzen, baizik eta jabeen eta enpresarien interesen zerbitzura dagoen erakunde gisa. Aldi berean, itun soziala deritzona langileen aldarrikapenak geldiarazteko eta neutralizatzeko tresna gisa finkatzen da, kapitalarentzat kaltegarriak ez diren esparruetara desbideratuz.

Ikuspegi hori kontutan harturik, martxoaren 17a beharrezkoa den 24 orduko lanuzte gisa ulertzen dugu, lehen urrats gisa, baina exijentziaz aztertu behar da. Greba bat langile klasearen tresna ahaltsua da eta, horregatik, hain zuzen ere, ezin da gauzatu lantokietan benetako antolakuntzarik gabe; era berean, ez da mugatu behar greba inpaktu mediatikoko keinu bat izatera bakarrik. Hemendik greba eguna heltzen den bitartean, latokietan eta kalean lan sindikala egiteko aukera dago, ohiko espazio militanteetatik haratago. Lantokietan ez bada greba egiteko lana errotzen, presio-gaitasuna murriztu egiten da, eta grebak eraginkortasuna galtzen du borroka kolektiborako tresna gisa.

Helburua irabaztea bada, ezinbestekoa da manifestazio handietatik harago joatea; enpresarien errepresalien aurrean babes handiagoa duten zentroen itxiera puntualetik harago joatea. Grebaren helburua ekoizpen-sarea modu eraginkorrean gelditzea izan behar da, egun batez bada ere. Eta, geldialdi-maila hori lortzen ez bada, gutxienez langile antolakuntza indartzeko balio behar du: langileen batzarrak sortzea, gutxieneko soldataren igoeran eta, hedaduraz, soldaten igoeran aurrera nola egin eztabaidatzeko. Antolamenduaren indartze hori gabe, zilegi da galdetzea zer lortzen den benetan egun bakar batean geldituta.

CNTk ikuspegi kritiko eta praktiko batekin aztertzen du egoera hori. CNTk greban aktiboki parte hartzeko dei argia egiten du, uste baitugu egungo Lanbide arteko Gutxieneko Soldatak ez dituela bizi-baldintza duinak bermatzen langile-klaseko sektore zabalentzat, batez ere prekarietate-maila handienak dituztenentzat. Gutxieneko soldata igotzea nahitaezko baldintza da, baina ez da nahikoa berez. Autoantolaketarako, mobilizaziorako eta gatazkarako estrategia zabalago baten parte izan behar du, gure bizi-baldintzen defentsa erakundeen edo bitartekarien esku uzten ez duena. LGSaren igoera ez da nahikoa, argi eta garbi, egiturazko beste neurri batzuekin batera ez badoa, hala nola KPI erreala kontutan hartzen duen prezioen kontrol eraginkorra, lanaldiaren murrizketa soldata-galerarik gabe, prekarietate-modu desberdinak ezabatzea, pentsio justu batzuk eta langile antolatuen erabakitzeko ahalmena indartzea. Elementu horiek gabe, gutxieneko soldataren edozein igoera azkar xurgatzeko arriskua dago, bizitzaren kostuaren garestitze orokortuaren ondorioz.

Soldaten benetako hobekuntza ez da kapitalak borondatez eskeinitakoagatik edo hauteskunde-promesetatik etorriko, baizik eta langile-klaseak bere burua antolatzeko, presioa egiteko eta gatazkari eusteko duen gaitasunetik. Eremu horretan, oinarrian, kokatzen eta kokatuko da CNTren militantzia.

• Sindikatuak ohartarazi duenez, urteetan laguntza publikoak jaso eta aldi baterako lan-erregulazioak aplikatu ondoren, enpresak krisiaren kostua plantillara eraman du berriro.
• Neurri horrek enpleguaren eta lan-eskubideen murrizketa handia ekarriko luke, eta zuzendaritzak eskeinitako irtenbide bakarra da.

CNTk Tubos Reunidosen duen sail sindikalak adierazi du aurrez aurre gaitzesten duela Tubos Reunidos Group (TRG) enpresaren Zuzendaritzak aurkeztutako enplegu-erregulazioko espedientea. "301 lanpostu suntsitzea, altzairutegia ixtea eta hainbat ekoizpen-atal kanpora ateratzea aurreikusten du", adierazi dute ataletik. CNTk neurria berehala kentzea eskatzen du.

Enpresak emandako informazioaren arabera, taldearen bideragarritasuna bermatzeko bide gisa justifikatzen da plan hori. Hala ere, CNTren ustez, "enplegua suntsitzea eta lan-baldintzak okertzea ez dira irtenbide industriala edo estrategikoa, kostuen murrizketa baizik", eta enpresa-kudeaketaren eragina zuzenean langileen esku uzten du.

Erakunde anarkosindikalistak gogorarazi duenez, TRGk "kateatu egin ditu ondoz ondoko urteetan aldi baterako enplegu-erregulazioko espedienteak, merkatuaren bilakaerara egokitzeko “antolaketa- edo ekoizpen-aldaketak bultzatu gabe". Aldi berean, enpresal finantzaketa eta baliabide publikoak baliatu ditu, bai erakundeen laguntzen bidez, bai espediente horiei lotutako langabezia-prestazioen bidez.

Testuinguru horretan, CNTk zalantzan jartzen du, laguntza publikoa jaso ondoren, zuzendaritzaren erantzuna "enpleguaren murrizketan eta jardueraren kanporatzean zentratzen dela berriro", eta neurri horiek, atal sindikalaren arabera, lana prekarizatzen dutela eta enpresaren etorkizuna ahultzen dutela.

Sindikatuak administrazio publikoen erantzukizuna ere aipatzen du, eta emandako laguntzen eta enpresek hartutako neurrien zertarakoaren fiskalizazio handiagoa eskatzen die, enpleguari eustea bermatzeko eta ERTEak bezalako ezohiko tresnak langileen kudeaketarako ohiko tresna bihurtzea saihesteko.

Azkenik, CNTk dei egiten du plantillaren batasunerako eta lanpostuen eta lan-baldintza duinen defentsa kolektiborako.

CNTk enplegu-erregulazioko espedientearen aurka dagoela berretsi eta Tubos Reunidosen enplegua defendatuko du.

• Soldata-blokeo luzea akordio batean amaitu da
• Langileen mobilizazioek hobekuntza nabarmenak dituen hitzarmen bat sinatzea bultzatzen dute

Txorierriko Garbiketa Zerbitzuen Mankomunitateko CNTko Sail Sindikalak hitzarmen kolektibo berri bat sinatu izana baloratu du, zazpi urte baino gehiago geldirik egon ondoren. Akordioa abenduaren 16an, asteartean, formalizatu da.

CNTk gogorarazi du 2023an sindikatu-atala ezarri ondoren gatazka areagotzen hasi zela. Ordezkariek adierazi duten bezala, «gure lehen helburua bidegabekeria historiko bat zuzentzea izan zen: langileek peoi espezialistaren funtzioak betetzen zituztela peoi gisa kobratuz». Aldarrikapen horrek prozesu bat ireki zuen, eta, horren ondorioz, aurreko enpresarekin zuen kontratua deuseztatu eta beste lizitazio bat egin zen, RSU-UTE Txorierri 2023 enpresari esleitua.

Hala eta guztiz ere, 2018tik hitzarmena eguneratu gabe zegoenez, soldaten geldialdia jasanezina zen. Sail sindikalak azpimarratu duenez, «berrikuntzarik gabeko zazpi urtek erosteko ahalmenaren benetako galera ekarri dute, eta langileek ezin zuten hori onartu». Egoera horren ondorioz, bost mobilizazio-egun izan ziren 2025eko urriaren 8tik 14ra bitartean, eta, horrekin batera, urriaren 20rako greba-deialdia egin zen, benetako aurrerapenik lortzen ez bazen.

Mankomunitatearen egoitzaren aurrean egindako elkarretaratzeetan, langileek, sindikatuen ordezkariek eta CNTko militanteek parte hartu zuten, eta enpresa negoziazio-mahaira itzultzera behartu zuen batasun bat erakutsi zuten. Sail sindikalaren arabera, «plantillaren presio antolatua erabakigarria izan zen gatazka desblokeatzeko eta enpresa bere erantzukizunak bere gain hartzera behartzeko».

Lortutako akordioak 2025eko urtarrilaren 1etik 2028ko abenduaren 31ra arteko atzeraeraginezko indarraldia izango duen hitzarmena jasotzen du, honako hauek barne:

• % 8,5eko soldata-igoera 2025ean.
• KPIari lotutako urteko eguneratzeak, hitzarmena amaitu arte.

Sinadura aurrerapen nabarmena bada ere, CNTk ohartarazi du sindikatuen lanak aurrera jarraitzen duela. «Hitzarmen hau ez da amaiera-puntua, abiapuntua baizik. Plantillak erne jarraituko du akordioa osorik betetzen dela bermatzeko eta 2029rako hobekuntza berriak prestatzeko», azpimarratu dute sailetik.

CNT Txorierriko langile guztiei zuzendutako mezu argi batekin amaitzen da: «Plantillak antolatzen eta borrokatzen direnean iristen dira hobekuntzak. Ekintza sindikal irmo eta kolektiboaren bidez bakarrik jarrai dezakegu eskubideak konkistatzen».

Ondo dago egunetik egunera iraultzaren zain egotea, baina hobe da haren bila ateratzea, minutuz minutu adimenetan eta bihotzetan finkatuz.

Azaroaren 25a emakumeen aurkako indarkeriaren aurkako nazioarteko eguna da. Pairatzen dugun sistema kapitalistan, indarkeria hori emakumeen bizitzako esparru guztietan ematen da: familian, lanean, kalean, irakaskuntzan, erakundeetan, informaziorako sarbidean, sare sozialetan...

Indarkeria hori ez da fisikoa soilik, hainbat forma hartzen ditu: kolpeak, gutxiespenak, diskriminazioa, kosifikatzea eta sexu edo ekonomia-indarkeria adierazpenak.

Emakume langileak, enpresa-esplotaziotik ez ezik, bere lankideengandik etor daitekeen indarkeriatik ere defendatu behar du bere burua. Sindikatua emakumeen emantzipaziorako tresna erabilgarria eta seguru sentitzeko espazio bat izan dadin dihardugu lanean CNTn.

Hori lortzeko, ezinbestekoa da gizonezkoek kontzientzia hartzea; kontzientzia hori ez da hitzetan soilik oinarritzen, baizik eta analisi autokritiko batetik abiatzen da, eta gertaera zehatzetan gauzatzen. Sindikatuak emakume langilearen nahiei erantzun ahalko badie, ez dago beste biderik, Lucía Sánchez Saornilek zioen bezela, adimenetan eta bihotzetan iraultza bat sortuz.

• "Mobilizazioetan parte hartzeko deia egiten dugu", adierazi dute Bilboko CNTtik.
• "Hori izan behar da mugak gaindituko dituen mobilizazio masibo bat lortzeko lehen urratsa, guztia gelditu arte", adierazi dute zentral anarkosindikalistatik.

CNT Bilbaotik urriaren 15erako deitutako lan etenaldiak babesten ditugu.

Egun horretan, langile klasea kaleak hartzera eta herri palestinarraren alde ahotsa altxatzera deitua dago, Estatuen eta potentzia ekonomiko handien konplizitatearekin hamarkadetan iraun duen genozidioaren biktima.

Deialdia egin duten erakundeek honako puntu hauek proposatu dituzte deialdiaren helburutzat:

• Israelek Palestinan egiten dituen gerra-krimenak eta okupazio koloniala salatzea, Estatu Batuetako gobernuaren laguntza aktiboarekin eta Europar Batasunaren pasibotasun konplizearekin.
• Gazako genozidioaren berehalako amaiera eta Israelgo Estatuarekiko harreman komertzial, militar eta diplomatiko guztien amaiera eskatzea.
• EBren eta Israelen arteko Elkartze Akordioa eteteko eskatzea, okupazioari zilegitasuna eta sostengu ekonomikoa ematen baitio.
• Langile-klasearen elkartasun internazionalista berrestea, basakeria inperialistaren aurrean.

CNTtik dei egiten dugu urriaren 15eko mobilizazioetan aktiboki parte hartzera, kaleak betetzera eta lantokietan argi gera dadin langile klaseak "ez duela beste aldera begiratzen bidegabekeriaren aurrean". Erakundeak uste du su-etena ez dela nahikoa, eta genozidioa ez dela amaitu. Beraz, urriaren 15ean mobilizatzeko arrazoiak mantentzen dira.

Era berean, urriaren 25ean "Gure Haurrak ere badira" taldeak deitutako manifestazioan parte hartzeko deia egin dute, Israelek haurrak hiltzearen aurka.

Elkartasuna ez delako adierazten, praktikatzen delako. Izan ere, herri bakar bat ere ez da aske beste batek zapalduta jarraitzen duen bitartean.

• Zazpi urtez hitzarmenik gabe bide-garbiketan eta blokeoan Txorierriko RSU-UTEn
• "Elkarretaratzeak egingo ditugu urriaren 8tik aurrera, eta enpresak negoziatu nahi ez badu, grebara joango gara hilaren 20tik aurrera", adierazi dute atal sindikaletik.

CNTko sail sindikalak "gure babesa helarazi nahi die publikoki" RSU-UTE Txorierrin kaleak garbitzeko eta hiri-hondakin solidoak biltzeko deitutako mobilizazioei eta grebari.

Gatazka hori aspaldidanik dago enkistatuta

Gatazka honen jatorria ez da berria. Kale-garbiketako zerbitzuan, 2018az geroztik, langileek ez dute hitzarmen kolektiborik, hau da, zazpi urte baino gehiago daramatzate baldintzak izoztuta. Txorierriko aldi baterako enpresa-elkartearen zerbitzuaren kasuan, bi zerbitzuak parekatzeko akordioa lortu bazen ere, enpresak sistematikoki uko egiten dio negoziazioan bidezko lan-baldintzak onartzeari.

Enpresaren negoziazio-borondate falta horrek prekarietate-egoeran mantentzen ditu langileak, eta egoera horrek ez die soilik haien lan-baldintzei eragiten, "baita herritarrei ematen zaien zerbitzuaren kalitateari ere", adierazi du atal sindikalak.

Mobilizazioen egutegia

Negoziazio mahaiaren itxiera patronalaren aurrean, langileek aurrerapauso bat eman eta mobilizatzea erabaki dute. Kontzentrazioen egutegi bat ezarri da, aste honetan hasi eta hurrengoan luzatuko dena, guztiak 13:00etan:

• Urriak 8, asteazkena
• Osteguna, urriak 9
• Ostirala, urriak 10
• Astelehena, urriak 13
• Urriak 14, asteartea
• Urriak 15, asteazkena
• Urriak 16, osteguna
• Urriak 17, ostirala

Mobilizazio horien ondoren benetako aurrerapenik lortzen ez bada, urriaren 20an grebarekin hasiko gara.

Elkartasunerako deia

CNTko sail sindikalaren ustez, borroka hori langileen erresistentziaren adibide bat da, enpresek lan-eskubideekiko duten prekarizazioaren eta errespeturik ezaren aurrean. Herritarrentzat ezinbesteko zerbitzua da, eta horri eusten dioten pertsonek baldintza duinak eta aintzatetsiak merezi dituzte.

Horregatik, langileen eta CNTko militanteen elkartasunerako eta gizarte osoaren babes aktiborako dei egiten dugu, borroka hori ez baita hitzarmen baten aldekoa bakarrik: duintasunaren eta lan-justiziaren aldekoa da.